Home

Bushaltes in Suriname

En een plastic helm biedt weinig bescherming op de bromfiets!

Op zaterdag 14 februari 2009 vertrokken mijn vrouw en ik voor een periode van acht weken naar Suriname. 

Mijn opdracht was om in Suriname een bijdrage te leveren aan de verbetering van de verkeersveiligheid. Ik zou waar mogelijk adviezen moeten geven voor aanpassingen van de infrastructuur en helpen met het voorbereiden van wettelijke bepalingen zodat de taak van de politie en het OM daar eenvoudiger zou worden. 

En natuurlijk hoopte ik dat ik daar echt wat kon betekenen, want het aantal doden en gewonden in het verkeer was in Suriname schrikbarend hoog. Op een bevolking van ruim 500.000 inwoners vielen in die jaren ongeveer negentig doden per jaar. In vergelijking met Nederland bijna vier keer zoveel. Er was bijna geen familie in Paramaribo of ze hadden de afgelopen jaren wel een verkeersdode te betreuren gehad. Er werd in die tijd nog veel met de bromfiets gereden en niet alleen door jongelui. Vaak was het gezinsvervoermiddel, vader en moeder op de bromfiets en het kind ertussen. Ze droegen een helm, die was verplicht, maar aan die helm waren geen eisen gesteld. Dus droegen velen een plastic helm die je voor tien SD (Surinaamse dollar) bij de Chinese supermarkt kon kopen. Deze helm bood uiteraard geen enkele bescherming. Het aandeel van de bestuurder en passagiers van bromfietsen onder de verkeersdoden was dan ook zo’n dertig tot veertig procent. Maar dat los je natuurlijk niet in acht weken op. Je kan wel proberen om wat in gang te zetten, maar het duurt vaak jaren voor je resultaten ziet. Ik las kortgeleden dat het aantal doden in Suriname de afgelopen jaren is teruggelopen naar gemiddeld zeventig per jaar, maar dat is nog steeds erg hoog.

In de acht weken dat ik daar verbleef heb ik heel veel mensen van hoog tot laag ontmoet, ik heb veel gereisd door Suriname en veel van het land gezien. Ik kon mijn kennis die ik de afgelopen jaren in Nederland op het gebied van de verkeersveiligheid had opgedaan volop spuien en dat werd zeer gewaardeerd. 

Dat doet wel iets met je. Ik voelde me daar als een vis in het water, want ook mijn ervaringen die ik had opgedaan als politieman en als officier van justitie op de zitting kwamen daar goed van pas. Soms kon je met een heel simpel advies veel werk besparen. Zo is het openbaar vervoer in Paramaribo anders geregeld dan in Nederland. Men rijdt daar met kleine busjes, waarmee zo’n twintig tot dertig mensen vervoerd kunnen worden. De chauffeur die wel een vergunning moet hebben om op een bepaald traject te rijden, doet dit voor eigen rekening. Dat houdt in dat elke passagier die instapt geld in het laatje brengt. Maar net als in Nederland mogen passagiers alleen in- en uitstappen bij een halte. Daar denken deze ‘eigen rijders’ anders over. Die proberen elke passagier die nog in rap tempo hollend probeert de bus te halen ook al is dat honderden meters van de halte vandaan, in te laten stappen, want dat levert geld op. Omdat de politie scherp let op het stoppen buiten de haltes, krijgen deze chauffeurs regelmatig een bekeuring voor het in laten stappen van passagiers anders dan bij de halte. Meestal betalen de chauffeurs de boete niet en laten zij de zaak voorkomen. Daar verweren ze zich door tegen de kantonrechter te zeggen, dat ze de passagiers buiten de bushalte hadden laten instappen omdat stoppen bij de halte niet mogelijk was in verband met de geparkeerde auto’s. De kantonrechter houdt dan de zaak aan om de politieman die de bekeuring heeft uitgeschreven op de zitting te horen of er inderdaad auto’s bij de bushalte stonden. Die ochtend dat ik deze rechtszitting bijwoonde zaten er zeker acht geüniformeerde politieagenten die waren opgeroepen naar aanleiding van een vorige zitting waar exact dezelfde verweren waren gevoerd. Om tijd en geld te besparen bij zowel de rechterlijke macht als de politie heb ik toen voorgesteld om voortaan in elk proces-verbaal van een dergelijke overtreding, standaard de zin op te nemen dat er voor de chauffeur geen enkele belemmering was om bij de bushalte te stoppen. Dat was een eyeopener, die kort daarna werd ingevoerd. Niet echt een wereldschokkend advies maar het effect was wel dat er meer blauw op straat kwam en minder in de rechtszaal. 

(Dit was een gedeelte uit mijn boek "Een flitsende carrière”  Wil je het hele boek lezen en een gesigneerd exemplaar ontvangen, zie dan het bestelformulier op mij site, nu ook als e-book)

 

Lees alle recente blogs
KooSpee

Vandaag kopt de Telegraaf ‘Gemeente blut, burger betaalt’ Gemeenten hadden het al moeilijk en door de Corona-crisis is hun financiële positie nog meer verslechterd. Maar ik lees…

Ik ben een voorstander van het verplicht stellen van beschermende kleding op een motorfiets. Sommige mensen, die uit zichzelf niet zo slim zijn, moet je een handje helpen. En de…

Wilt u Koos Spee als spreker of dagvoorzitter?


Beroepsverkeer

Veilig en soepel door het verkeer zonder schade, letsel of bekeuringen

Beleid

Geen mooie woorden of dikke rapporten, maar praktische oplossingen

Handhaving

Effectief inzetten van mensen en middelen om uw doelstellingen te realiseren