Home

'Houten Jas'

Een gedeelte uit mijn boek "Een flitsende carrière' om een indruk te krijgen!

‘Houten Jas’

Mijn eerste verkeersdode die ik aantrof toen ik als agent naar een verkeersongeval werd gestuurd zal ik nooit vergeten en ook zeker niet het klusje dat wij kort daarvoor afhandelden. 
Ik had die dag late dienst nadat ik de vorige dag vrij was geweest. Dat laatste is vermeldenswaardig omdat ik daardoor een opstootje had gemist, maar dat maakte mijn collega goed door een bepaalde vorm van uitlokking.  Toen wij rond zes uur in de surveillanceauto stapten en voor de tweede keer die dag samen op pad gingen was het donker en regende het stevig. Ik zat achter het stuur en mijn collega vroeg mij om even door de Ankerstraat in Scheveningen te rijden. Er was daar de vorige avond een stevige burenruzie geweest en hij wilde even checken of het nu rustig was. Wij reden toen weliswaar met een Mercedes bij de Haagse politie, maar het waren in die tijd luidruchtige diesels, zeg maar gerust ‘knikkerbakken’. Die hoorde je van verre al aankomen. Toen ik de straat in reed vroeg mijn collega mij om halverwege even te stoppen. Hij stapte uit en terwijl ik de motor rustig door liet lopen, drukte hij op de huisbel van een van de deelnemers aan de matpartij van de avond ervoor. Ik zag, terwijl het op dat moment toch niet warmer was dan een graad of zes, dat er een redelijk breed figuur in zijn hemd in de deuropening verscheen. Waarschijnlijk door het geluid van de ‘politiediesel’ in dit tamelijk smalle straatje gingen er zo links en rechts wat meer voordeuren open. 
Er ontstond zelfs enig tumult en ik vreesde dat de zaak weer volledig uit de hand zou lopen. Op een gegeven moment zag ik een vrij schriel en tenger mannetje, type getailleerde tuinslang, aan komen lopen. Ik kreeg de indruk dat dit mannetje onder dekking van ons, de aanwezige politiemensen, zich aanmerkelijk breder voor ging doen dan hij daadwerkelijk was. Hij schraapte zijn keel en met een triomfantelijk gezicht riep hij met luide stem tegen de man in het hemd, waar mijn collega nog steeds mee stond te praten, de dreigende woorden: ‘Als jij nog één keer met je poten aan mijn zoon komt, krijg jij van mij een houten jas aan.’ Ik kreeg de indruk dat onze komst nu niet bepaald een heilzame werking had op deze buurt, maar we waren ook niet in staat om het vuurtje dat we zelf, althans mijn collega, weer een beetje hadden opgestookt, te doven, want wij kregen opdracht van de alarmcentrale om naar een ernstige aanrijding in de Vogelwijk te gaan. Met een korte stoot op de claxon lukte het mij om mijn collega snel in de auto te krijgen. Ik schakelde de optische- en geluidssignalen in en reed vol gas weg. Ik zag nog net in mijn achteruitkijkspiegel dat onze getailleerde tuinslang toch wat minder heldhaftig was dan je uit zijn woorden zou kunnen opmaken. Hij wist niet hoe snel hij zich terug moest trekken in zijn schamele optrekje nu de politie de plek des onheils verliet, want hij wist als geen ander dat hij geen partij was voor de man in het witte hemd. 
Aangekomen in de Haagse Vogelwijk werd ik geconfronteerd met het eerste dodelijke verkeersslachtoffer in mijn ambtelijke loopbaan. Het was een wat oudere man die met de paraplu schuin voor zich een straat had willen oversteken. Door het gekletter van de regen op zijn paraplu en het gegeven dat hij dit scherm zo voor zich hield dat hij nauwelijks kon zien wat er om hem heen gebeurde, had hij de auto niet gehoord en ook niet zien aankomen. De automobilist zou later ook verklaren dat hij plotseling werd geconfronteerd met een man die zonder op of om te kijken van het trottoir af liep. De man was morsdood, de punt van zijn paraplu, hoe is het mogelijk, zat tussen zijn broeksband en zijn lichaam. Dit was, zo zou later blijken niet de doodsoorzaak. Dat was ernstig hoofdletsel. Een voetganger overleeft een confrontatie met een auto meestal niet als de snelheid hoger ligt dan dertig kilometer. 
Het is best even slikken als je als jong politieagentje voor het eerst geconfronteerd wordt met een dodelijk verkeersslachtoffer. Op het moment zelf word je geacht handelend op te treden, zorg voor het slachtoffer, sporen veiligstellen, zorgen dat de hulpdiensten erbij kunnen en ga zo maar door. Achteraf komt het best even binnen en denk je er nog heel vaak aan terug. 
Toen het een aantal jaren later mode werd om ter bescherming van je permanentje of watergolfje met een paraplu op de fiets te rijden, heb ik nog vaak aan ‘mijn’ eerste dodelijke verkeersslachtoffer gedacht.

(Wil je het hele boek lezen en een gesigneerd exemplaar ontvangen, zie dan het bestelformulier op mij site, nu ook als e-book)

 

Lees alle recente blogs
KooSpee

Mooie reactie Piet, dankjewel! Voor hen die nu enthousiast worden zie https://t.co/wKf4iQbJCj https://t.co/xFY4AeNcAT

@MaxKommer Voor verkeer wel. Zie Koos Spee's Een Flitsende carrière @KooSpee

Wilt u Koos Spee als spreker of dagvoorzitter?


Beroepsverkeer

Veilig en soepel door het verkeer zonder schade, letsel of bekeuringen

Beleid

Geen mooie woorden of dikke rapporten, maar praktische oplossingen

Handhaving

Effectief inzetten van mensen en middelen om uw doelstellingen te realiseren